ناخــــــانا

سال 88؛ سال افتخارآفرینان بی نشان

Posted in 1 by لیلا ملک محمدی on مارس 20, 2010

سالی که گذشت؛ سال هشتاد و هشت؛ سال افتخار آفرینی بی نام و نشان ها بود. اگرچه بیش از تعداد روزهای این سال، نام بزرگانی بر سر زبان ها افتاد که در برابر ظالم و مزدور، سینه سپر کردند و از جان و مال خود گذشتند و به زندان ها و بازداشت گاه ها افکنده شدند و یا پیکرشان در گورها آرام گرفت اما به تعداد لحظه های این سال انسان های بی نام و نشانی هستند که آن ها نیز از جان و مال خود گذشتند و در مسیر آزادی قدم نهادند و برای ستاندن حق مظلوم، هزینه پرداختند.

سال هشتاد و هشت، سال شهدای بی نام و نشان و خانواده های عزادارشان بود. اگر مادران، پدران، خواهران و برادران شهدایی چون ندا آقاسلطان، سهراب اعرابی، اشکان سهرابی، رامین پوراندرجانی و ولدبیگی مظلومیت شهدای شان را فریاد زدند هستند خانواده های عزاداری که به هر دلیلی از سخن گفتن درباره شهدایشان پرهیز کردند و مهر سکوت بر لب ها و قلب هاشان کوبیده شد. در روزهای پس از انتخابات هشتادو هشت، از گوشه و کنار تهران، اصفهان، شیراز و تبریز خبر شهادت جوانانی به گوش رسید که در قیام علیه ظلم و دروغ بپا خاستند اما نامی از آنان نبود یا اگر بود نشانی نبود. کجاست قبور بی نشان ترانه موسوی، پریسا کلی، فهیمه سلحشور، ایمان هاشمی، محسن حدادی، فاطمه رجب پور، محمد نیکزادی، داوود صدری، امیر کریمی و بسیاری شهدای دیگر این سال و کجایند مادران و خواهران عزادار این شهدا؟ سال هشتاد و نه باید سال شناسایی خانواده های عزادار شهدای هشتادو هشت و همدلی با آنان باشد.

سال هشتاد و هشت، سال افتخارآفرینی خبرنگاران، وبلاگ نویسان و شهروندخبرنگاران بی نام و نشانی بود که از راه های مختلف به انعکاس و پوشش جنایات حکومتی پرداختند که از نام و نشان می هراسد. این سال، سال وبلاگ ها و وبلاگ نویسان بی نشانی بود که به ثبت نام ها و نشان ها همت گماردند و گفتند و نوشتند آنچه را باید می گفتند و می نوشتند و گذاشتند و گذشتند از دلبستگی هایی که به راحتی نمی توان از کنارشان گذشت. انسان هایی که به عشق وطن و هموطن، به ترک وطن ناگزیر شدند تا جان و قلمی داشته باشند برای دفاع از آزادی انسانی که ایران است و ایرانی که انسان است.

سال هشتاد و هشت؛ سال جرم های بی نشان بود. سال مجرمان محبوسی که جرمشان، نام ندارد و به خاطر عقیده و فعالیت برای آزادی و برابری، روزهاست در زندانند و روزها و سال ها باید در زندان بمانند. خبرنگاران و وبلاگ نویسانی که اگر جرمشان اعلام شود مهر تاییدی خواهد بود بر جنایات حکومت دروغ و ریا.

سال هشتادو هشت؛ سال رهبران بی نام و نشان بود. رهبرانی که نهراسیدند و برای موفقیت قیام مردم برنامه ریزی کردند. رهبران بی نشانی که خطر را به جان خریدند و با مردم همراه شدند و برای به پیروزی رساندن جنبش مردم، ایده دادند و خود عمل کردند و از مردم بودند. 

سال هشتاد و هشت؛ سال اشک بود؛ اشک هایی که افتخار گونه های بی نشان شد و تاریخی برای ایران رقم زد که قرن ها و نسل ها از آن خواهند گفت و خواهند نوشت.

 لینک این مطلب در سایت آزادی بیان

بدرود سالی که با زخم هایش خاطره ساخته است/ یادداشتی از مهدی اورند

Advertisements