پست وبلاگ ژوزه ساراماگو در 22 ژانویه 2009

سه سال پیش همین امروز، یعنی ۲۲ ژانویه ۲۰۰۹، ژوزه ساراماگو، رمان نویس پرتغالی برنده نوبل ادبیات که سال ۲۰۱۰ در گذشت، در وبلاگ شخصی‌اش این جمله‌ها را نوشته است:
عملکرد خشونت آمیز زورگویی دربارهٔ حقوق اولیه و سرزمین فلسطین توسط اسراییل همچنان عنان گسیخته ادامه دارد و همراه است با تبانی یا بی‌تفاوتی آنچه به غلط جامعهٔ بین الملل نامیده می‌شود. داوید گروسمان، نویسندهٔ اسراییلی که انتقادهای همواره احتیاط آمیزش از حکومت کشورش، اخیرن اندکی تند‌تر شده، در مقاله‌ای که چندی پیش منتشرشد نوشت اسراییل نمی‌داند ترحم چیست. این را پیش از این هم می‌دانستیم. با شریعت موسی در پس زمینه، تصویر هولناک و فراموش نشدنی یک سرباز اسراییلی که استخوان‌های دست فلسطینیِ جوانی را خرد می‌کند که در انتفاضهٔ اول به خاطر سنگ اندازی به تانک‌های اسراییلی اسیر شد، معنای جدیدی پیدا می‌کند. باز خوب است که دستش را قطع نکرد. هیچ چیز و هیچ کس، حتا سازمان‌های بین المللی که وظیفه‌شان است نتوانسته‌اند به این عملکرد حکومت‌های پی در پی اسراییل و نیروهای مسلحشان ضد مردم فلسطین که فرا‌تر از سرکوبگری می‌رود و جنایتکارانه می‌شود، پایان دهند. بر اساس آنچه در غزه روی داده، ظاهرن وضعیت بهتر نمی‌شود. کاملن برعکس. در مقابل پایداری قهرمانانهٔ فلسطینی‌ها، حکومت اسراییل بعضی از استراتژی‌های اولیه‌اش را تغییر داد، با این باور که هر وسیله‌ای را می‌تواند و باید به کار گیرد، حتا سفاکانه‌ترین و مستبدانه ترینشان، از سوءقصدهای گزینشی تا بمباران‌های کور برای خدشه وارد آوردن و تحقیر شجاعت حِماسی مردم فلسطین. هر روز به شمار بی‌پایان کشته‌های فلسطینی‌ها اضافه می‌شود و هر روز به واکنش بی‌درنگ آن‌هایی که هنوز زنده‌اند جان تازه‌ای می‌بخشد.

از کتاب نوت بوک (یادداشت‌های ساراماگو در وبلاگ شخصی‌اش) ترجمهٔ مینو مشیری، چاپ نشر ثالث